Yourcenar

💡 The subject was inspired by Marguerite Yourcenar’s novel “Memoirs of Hadrian,” which Mr. Wainwright read some 20 years ago.

این موضوع از رمان «خاطرات هادریان» نوشته مارگریت یورسنار الهام گرفته شده است که آقای وینرایت حدود ۲۰ سال پیش آن را خوانده بود.

💡 Essays by Yourcenar feel chiseled, cool, and fiercely humane.

مقالات یورسنار پخته، خونسرد و به‌شدت انسانی به نظر می‌رسند.

💡 And then some brilliant historical fiction — Robert Graves, “I, Claudius,” and Marguerite Yourcenar, “The Memoirs of Hadrian.”

و سپس چند داستان تاریخی درخشان - رابرت گریوز، «من، کلودیوس» و مارگریت یورسنار، «خاطرات هادریان».

💡 Reading Yourcenar teaches restraint—the line that stops at exactly enough.

خواندن یورسنار خویشتن‌داری را آموزش می‌دهد - خطی که دقیقاً به اندازه کافی متوقف می‌شود.

💡 A first edition of Yourcenar sat in the case like a quiet flame.

یک نسخه اول از یورسنار مثل شعله‌ای خاموش در جعبه افتاده بود.

💡 It is an original story, not based on the Marguerite Yourcenar novel “Memoirs of Hadrian,” though that book did get Mr. Wainwright interested in the subject of Hadrian.

این یک داستان بدیع است و بر اساس رمان «خاطرات هادریان» نوشته مارگریت یورسنار نیست، هرچند آن کتاب آقای وینرایت را به موضوع هادریان علاقه‌مند کرد.