water thrush

💡 Somewhere, from the branches below the Ridge, a water thrush gurgled a last joyous note that rippled liquid gold through the twilight.

جایی، از شاخه‌های پایین خط‌الرأس، یک پرنده‌ی آب‌چلیک آخرین نغمه‌ی شادی‌بخش خود را غلغل زد که طلای مایع را در میان گرگ و میش هوا موج می‌زد.

💡 One bird, it is true, I found in this hammock, and not elsewhere: a single oven-bird, which, with one Northern water thrush and one Louisiana water thrush, completed my set of Florida Seiuri.

درست است که یک پرنده، نه بیشتر، در این ننو پیدا کردم: یک پرنده‌ی تنور، که به همراه یک توکای آبی شمالی و یک توکای آبی لوئیزیانا، مجموعه‌ی سیوری‌های فلوریدای مرا کامل کرد.

💡 The birder logged a water thrush during migration, a welcome surprise after a quiet morning.

این پرنده‌شناس در حین مهاجرت، یک توکای آبی را ثبت کرد که پس از یک صبح آرام، غافلگیری خوشایندی بود.

💡 Habitat loss has pushed the water thrush to nest farther upstream where banks remain forested.

از بین رفتن زیستگاه، توکای آبی را مجبور کرده است که در بالادست رودخانه، جایی که کناره‌های رودخانه هنوز پوشیده از جنگل هستند، لانه‌سازی کند.

💡 Near the woody streams the so-called water thrushes spring up before us.

نزدیک جویبارهای جنگلی، به اصطلاح آب‌پران‌ها در برابر ما می‌جوشند.

💡 A Louisiana water thrush bobbed along the creek, flashing its white eye stripe between rocks.

یک توکای آبی لوئیزیانا در امتداد نهر بالا و پایین می‌رفت و نوار چشم سفیدش را بین سنگ‌ها به نمایش می‌گذاشت.