Walkman

💡 “People are wanting to restore all sorts, like Sony Walkmans, radio tape decks, and portable CD players they had and loved as teenagers. There’s a lot of nostalgia there.”

«مردم می‌خواهند انواع و اقسام وسایلی مثل واکمن‌های سونی، رادیوهای کاست‌دار و پخش‌کننده‌های سی‌دی قابل حملی که در نوجوانی داشتند و دوست داشتند را دوباره بخرند. کلی حس نوستالژی به آدم دست می‌دهد.»

💡 Here, we’re in a world of phone booths, pagers and bulky computers no one knows how to work, of Walkmans and videotape, which both simplifies and complicates the action.

اینجا، ما در دنیایی از کیوسک‌های تلفن، پیجرها و کامپیوترهای حجیمی هستیم که هیچ‌کس نمی‌داند چگونه با آنها کار کند، از واکمن‌ها و نوار ویدیو، که هم ماجرا را ساده و هم پیچیده می‌کند.

💡 Running with a Walkman meant pockets full of AA batteries and hope.

دویدن با یک واکمن به معنای جیب‌های پر از باتری قلمی و امید بود.

💡 The museum’s Walkman display drew sighs from anyone who remembers rewinding with a pen.

نمایش واکمن موزه، آه هر کسی را که به یاد دارد با خودکار به عقب برمی‌گردد، درآورد.

💡 A dusty Walkman turned up in the drawer beside mixtapes from 1997.

یک واکمن خاک گرفته توی کشو، کنار میکس‌تیپ‌های سال ۱۹۹۷ پیدا شد.

💡 "I remember everybody being in their new suits, looking great and listening to music on our new Sony Walkmans," recalls Spink.

اسپینک به یاد می‌آورد: «یادم هست که همه کت و شلوارهای جدیدشان را پوشیده بودند، عالی به نظر می‌رسیدند و با واکمن‌های سونی جدیدمان به موسیقی گوش می‌دادند.»