Tartini

💡 Violinists chase the ringing overtones that Tartini coaxed from a simple melody.

نوازندگان ویولن، صداهای فرعی زنگ‌داری را که تارتینی از یک ملودی ساده بیرون کشیده است، دنبال می‌کنند.

💡 The “Devil’s Trill” by Tartini still sets bow arms trembling with delight and fear.

«فریاد شیطان» اثر تارتینی هنوز هم بازوهای کمان را از لذت و ترس می‌لرزاند.

💡 Tartini’s “Devil’s Trill” Sonata, as befits a violin recital opener, was without so much as a nod in the direction of contemporary ideas about baroque style.

سونات «فریاد شیطان» تارتینی، آنطور که شایسته‌ی یک رسیتال ویولن است، کوچکترین اشاره‌ای به ایده‌های معاصر درباره‌ی سبک باروک نداشت.

💡 I inquired what he wished me to play, indicating that I knew by heart sonatas by Corelli, Tartini, Locatelli, and such other venerable Italian masters as were most highly esteemed.

از او پرسیدم که می‌خواهد چه بنوازم، و اشاره کرد که سونات‌های کورلی، تارتینی، لوکاتلی و دیگر استادان ارجمند ایتالیایی را از بر هستم که بسیار مورد احترام بودند.

💡 A biography of Tartini ties virtuosity to patient, methodical practice.

زندگینامه‌ای از تارتینی، مهارت و چیره‌دستی را به تمرین صبورانه و روشمند پیوند می‌دهد.

💡 Said Mr. Turner, “I have, at long last, recognized you. Some years ago you played a devilish ugly Tartini article for a subscription concert.”

آقای ترنر گفت: «بالاخره شما را شناختم. چند سال پیش یک قطعه‌ی شیطانی و زشت از تارتینی را برای یک کنسرت با حق اشتراک اجرا کردید.»