slave ship

💡 A congressional investigation into the program likened one boat used to transport deportees to an “18th-century slave ship.”

تحقیقات کنگره در مورد این برنامه، یکی از قایق‌هایی که برای انتقال تبعیدشدگان استفاده می‌شد را به «کشتی برده‌داری قرن هجدهم» تشبیه کرد.

💡 The hull of a slave ship was a machine for profit and pain, engineered to erase personhood.

بدنه‌ی کشتی برده‌داری ماشینی برای سود و رنج بود، که طوری مهندسی شده بود که شخصیت را از بین ببرد.

💡 Insurance claims from a slave ship once priced human lives as cargo; syllabi now force us to stare at that arithmetic.

زمانی ادعاهای بیمه از یک کشتی برده‌فروشی، جان انسان‌ها را به عنوان بار قیمت‌گذاری می‌کرد؛ سیلابس‌های درسی اکنون ما را مجبور می‌کنند که به آن محاسبات خیره شویم.

💡 The payments came from forfeitures of slave ships and fines on their owners, with the proceeds divided 50-50 between the government and the litigants.

این پرداخت‌ها از محل ضبط کشتی‌های برده‌داری و جریمه‌های صاحبان آنها تأمین می‌شد و درآمد حاصل به صورت ۵۰-۵۰ بین دولت و طرفین دعوی تقسیم می‌شد.

💡 Art installations recreate the soundscape of a slave ship to make history felt, not just heard.

چیدمان‌های هنری، چشم‌انداز صوتی یک کشتی برده‌داری را بازسازی می‌کنند تا تاریخ را حس کنند، نه فقط بشنوند.

💡 In this final section, a haunting combination of music and dance, Brooks calls up ghosts and ancestors from whalers and slave ships.

در این بخش پایانی، که ترکیبی وهم‌آور از موسیقی و رقص است، بروکس ارواح و اجداد را از کشتی‌های صید نهنگ و کشتی‌های برده‌داری فرا می‌خواند.