shaʿir

💡 A traveling shaʿir traded poems for coffee and news at dusk.

یک شاعرِ مسافر، هنگام غروب، اشعارش را با قهوه و اخبار مبادله می‌کرد.

💡 The shaʿir recited verses that tasted of desert wind and stubborn hospitality.

شعیر اشعاری می‌خواند که طعم باد صحرا و مهمان‌نوازی سرسختانه را می‌داد.

💡 Anthologies credit a shaʿir with forging memory into portable wisdom.

گلچین‌ها، شعیر را به عنوان کسی که حافظه را به خرد قابل حمل تبدیل می‌کند، می‌شناسند.