scotophobin

💡 His name for it: scotophobin, from the Greek words for "darkness" and "fear."

نامی که او برای آن انتخاب کرد: اسکوتوفوبین، از کلمات یونانی به معنای «تاریکی» و «ترس».

💡 To check his conclusion, Ungar asked Wolfgang Parr, a University of Houston chemist, to duplicate scotophobin using only off-the-shelf chemicals.

برای بررسی نتیجه‌گیری خود، اونگار از ولفگانگ پار، شیمیدان دانشگاه هوستون، خواست تا اسکوتوفوبین را تنها با استفاده از مواد شیمیایی موجود در بازار تکثیر کند.

💡 A seminar revisited scotophobin to show how science corrects itself without shame.

یک سمینار دوباره به سراغ اسکوتوفوبین رفت تا نشان دهد که علم چگونه بدون شرم خود را اصلاح می‌کند.

💡 Histories cite scotophobin as a reminder that data must outrun desire.

تاریخ‌ها از اسکوتوفوبین به عنوان یادآوری این نکته یاد می‌کنند که داده‌ها باید از میل و هوس پیشی بگیرند.

💡 Finally, he narrowed the search to a single peptide�consisting of a sequence of 15 amino acids�that he named scotophobin, from the Greek words for dark and fear.

در نهایت، او جستجو را به یک پپتید واحد - متشکل از توالی ۱۵ اسید آمینه - محدود کرد که آن را اسکوتوفوبین نامید، که از کلمات یونانی به معنای تاریکی و ترس گرفته شده است.

💡 Papers on scotophobin belong to a curious chapter in memory research with contested claims.

مقالات مربوط به اسکوتوفوبین به فصلی نادر در تحقیقات حافظه با ادعاهای بحث‌برانگیز تعلق دارند.