lobotomy

💡 Films that reference lobotomy risk glamorizing tragedy, unless they foreground consent, context, and the stubborn humility medicine eventually learned.

فیلم‌هایی که به لوبوتومی اشاره می‌کنند، خطر پر زرق و برق جلوه دادن تراژدی را به همراه دارند، مگر اینکه رضایت، زمینه و فروتنی لجوجانه‌ای را که پزشک در نهایت آموخته است، در اولویت قرار دهند.

💡 Reading patient letters about lobotomy changes theories into grief; progress feels precious after visiting ghosts who trusted the wrong certainty.

خواندن نامه‌های بیماران در مورد لوبوتومی، نظریه‌ها را به غم و اندوه تبدیل می‌کند؛ پیشرفت پس از ملاقات با ارواحی که به یقین اشتباه اعتماد داشتند، ارزشمند به نظر می‌رسد.

💡 There’s a kitschy, romantic, hero-worshipping nostalgia to the image, as if Norman Rockwell had undergone a lobotomy.

یک حس نوستالژی قهرمان‌پرستانه، رمانتیک و کلیشه‌ای در این تصویر وجود دارد، انگار که نورمن راکول عمل لوبوتومی انجام داده باشد.

💡 The museum exhibit on lobotomy balanced horror with history, showing how desperation and fashion once masqueraded as cure in crisp white coats.

نمایشگاه موزه در مورد لوبوتومی، وحشت را با تاریخ در هم می‌آمیزد و نشان می‌دهد که چگونه ناامیدی و مد، زمانی در لباس‌های سفید و براق، خود را به عنوان درمان جا زده بودند.

💡 The history of lobotomy is such that no one would want to be associated with reckless brain surgery.

تاریخچه لوبوتومی به گونه‌ای است که هیچ‌کس نمی‌خواهد با جراحی بی‌ملاحظه مغز مرتبط باشد.

💡 That’s all fine and dandy, but watching these two numbskulls, like Pinky and the Brain with lobotomies, try to take down Tamra is not fun.

همه اینها خوب و عالی است، اما تماشای این دو احمق، مثل پینکی و برین که لوبوتومی شده‌اند، که سعی می‌کنند تامرا را شکست دهند، جالب نیست.