qasida

💡 The classical qasida travels across desert and memory, praising patrons while smuggling philosophy in meter.

قصیده کلاسیک در بیابان و خاطره سفر می‌کند، در حالی که فلسفه را در وزن شعر قاچاق می‌کند، به ستایش حامیان می‌پردازد.

💡 Modern poets remix the qasida, letting old forms carry new cities and their neon.

شاعران مدرن قصیده را ریمیکس می‌کنند و اجازه می‌دهند قالب‌های قدیمی، شهرهای جدید و نئون‌هایشان را در خود جای دهند.

💡 A singer stretched a single qasida over an evening, each refrain landing like a caravan bell.

خواننده‌ای در طول یک شب، قصیده‌ای را به طور مداوم می‌خواند و هر ترجیع‌بند آن مانند ناقوس کاروانی فرود می‌آمد.