Pseudo-Dionysius

💡 Morgan pointed out that in the thought of Plato, Plotinus and early Christian thinkers like Pseudo-Dionysius, beauty in the ancient world often functioned as a source of spiritual elevation.

مورگان خاطرنشان کرد که در اندیشه افلاطون، فلوطین و متفکران اولیه مسیحی مانند شبه دیونیسیوس، زیبایی در جهان باستان اغلب به عنوان منبعی برای تعالی معنوی عمل می‌کرد.

💡 The mystical theology attributed to Pseudo Dionysius treats language like scaffolding that must be dismantled as you climb.

الهیات عرفانی منسوب به شبه دیونیزوس، زبان را مانند داربستی می‌داند که هنگام بالا رفتن باید آن را برچید.

💡 Medieval translators treated Pseudo Dionysius as an authority, and whole cathedrals bear the fingerprints of those ideas in stone and light.

مترجمان قرون وسطی، دیونوسیوس دروغین را مرجعی معتبر می‌دانستند، و تمام کلیساهای جامع، ردپای آن ایده‌ها را بر سنگ و نور خود دارند.

💡 Tractatus recalls the negative theology of Lao Tzu, Eckhart, Saint Theresa and the 6th-century monk Pseudo-Dionysius.

تراکتاتوس الهیات منفی لائوتسه، اکهارت، سنت ترزا و راهب سده ششم شبه دیونیسیوس را به یاد می آورد.

💡 Pseudo-Dionysius the Areopagite, a medieval monk, describes mystical knowledge as being “at one with Him Who is indescribable.”

دیونیسیوس آریوپاگیتیِ دروغین، راهبی قرون وسطایی، دانش عرفانی را «یگانگی با او که وصف‌ناپذیر است» توصیف می‌کند.

💡 Wright paraphrases the hilariously named philosopher Pseudo-Dionysius the Areopagite, writing that “the definer of all things” is “beyond wisdom, beyond denial.”

رایت با نقل قول از فیلسوفِ به طرز خنده‌داری نام‌گذاری شده‌ی شبه‌دیونیسیوسِ آریوپاگیتی، می‌نویسد که «معرف همه چیز» «فراتر از خرد، فراتر از انکار» است.