Proterozoic

💡 Back in the Proterozoic, a few million years after multicellular life appeared on the planet, the moon was about 211,825 miles away from Earth—about 21,000 miles closer than it is today.

در پروتروزوئیک، چند میلیون سال پس از ظهور حیات چند سلولی روی کره زمین، ماه حدود ۲۱۱،۸۲۵ مایل از زمین فاصله داشت - حدود ۲۱۰۰۰ مایل نزدیک‌تر از امروز.

💡 Field trips to Proterozoic outcrops teach humility, because those layered rocks compress a billion years into cliffs your boots climb in an afternoon.

سفرهای میدانی به رخنمون‌های پروتروزوئیک، فروتنی را می‌آموزد، زیرا آن سنگ‌های لایه لایه، میلیاردها سال فشرده می‌شوند و به صخره‌هایی تبدیل می‌شوند که چکمه‌هایتان در یک بعدازظهر از آنها بالا می‌روند.

💡 Geologists still reference Algonkian rocks in older surveys, though modern frameworks prefer Proterozoic subdivisions for clarity in mapping.

زمین‌شناسان هنوز در بررسی‌های قدیمی‌تر به سنگ‌های آلگونکیان ارجاع می‌دهند، اگرچه چارچوب‌های مدرن برای وضوح در نقشه‌برداری، تقسیم‌بندی‌های پروتروزوئیک را ترجیح می‌دهند.

💡 Others divide the Precambrian into two eras, the very ancient Archean and the more recent Proterozoic.

برخی دیگر پرکامبرین را به دو دوران تقسیم می‌کنند، آرکئن بسیار قدیمی و پروتروزوئیک جدیدتر.

💡 Geochemical clues from Proterozoic shales read like diaries of oceans learning to breathe, recorded in iron, sulfur, and cautious isotopic whispers.

سرنخ‌های ژئوشیمیایی از شیل‌های پروتروزوئیک مانند دفتر خاطرات اقیانوس‌هایی هستند که در حال یادگیری تنفس هستند و در آهن، گوگرد و زمزمه‌های محتاطانه ایزوتوپی ثبت شده‌اند.

💡 The microscopic fossils, contained in shale rock from the Northwest Territories of Canada, dated to the Proterozoic era before the advent of complex life forms.

فسیل‌های میکروسکوپی موجود در سنگ‌های شیل از سرزمین‌های شمال غربی کانادا، قدمت آنها به دوران پروتروزوئیک، قبل از ظهور اشکال پیچیده حیات، برمی‌گردد.