Poiret

💡 Students copied a Poiret pattern in muslin, discovering how clever seams can sculpt without the tyranny of boning.

دانش‌آموزان از روی طرح پوآره در پارچه‌ی ململ کپی‌برداری کردند و کشف کردند که چگونه می‌توان درزهای هوشمندانه را بدون دردسرهای استخوان‌بندی، به زیبایی ایجاد کرد.

💡 For example, French couturier Paul Poiret created a kimono coat, while Western abstract art inspired the bold geometric patterned 'Meisen' kimonos of the early 1900s.

برای مثال، پل پوآره، خیاط فرانسوی، یک کت کیمونو خلق کرد، در حالی که هنر انتزاعی غربی الهام‌بخش کیمونوهای طرح‌دار هندسی جسورانه «میزن» در اوایل دهه ۱۹۰۰ بود.

💡 Based on the play by Jean Poiret, the show invites theatergoers to join Albin, the musical’s drag-queen hero, in belting out the anthem “I Am What I Am.”

این نمایش که بر اساس نمایشنامه‌ای از ژان پوآره ساخته شده، از تماشاگران تئاتر دعوت می‌کند تا به آلبین، قهرمان دراگ کوئین این موزیکال، در خواندن سرود «من همانم که هستم» بپیوندند.

💡 The exhibit traced Poiret from corset‑free silhouettes to riotous color, reminding visitors that comfort and drama sometimes conspire beautifully.

این نمایشگاه، پوآره را از سیلوئت‌های بدون کرست تا رنگ‌های پرشور دنبال کرد و به بازدیدکنندگان یادآوری کرد که راحتی و درام گاهی اوقات به زیبایی در هم می‌آمیزند.

💡 Movie costumers nod to Poiret whenever a heroine strides through 1910s Paris in a lampshade tunic that sways like a bell.

هر زمان که قهرمان زن فیلم با لباسی از جنس آباژور که مانند ناقوس تکان می‌خورد، در پاریس دهه ۱۹۱۰ قدم می‌زند، طراحان لباس سینما به پوآره اشاره می‌کنند.

💡 “We actually started firstly thinking of the 1920s,” when butterfly motifs were popular with artists like Erté and the French couturier Paul Poiret.

«ما در واقع ابتدا به دهه ۱۹۲۰ فکر کردیم»، زمانی که نقوش پروانه‌ای در بین هنرمندانی مانند ارته و طراح لباس فرانسوی، پل پوآره، محبوب بود.