Plomer

💡 A radio program explored how Plomer collaborated with composers, shaping libretti that threaded poetry into demanding musical structures.

یک برنامه رادیویی به بررسی چگونگی همکاری پلومر با آهنگسازان و شکل دادن به لیبرتوهایی پرداخت که شعر را به ساختارهای موسیقایی پیچیده‌ای پیوند می‌دادند.

💡 Critics admire Plomer for clarity and irony, a combination that ages better than fashionable solemnity.

منتقدان، پلومر را به خاطر شفافیت و طنزش تحسین می‌کنند، ترکیبی که بهتر از وقار و متانت مد روز، کهنه می‌شود.

💡 My favorite exchanges are those between Fleming and two of his most trusted readers, William Plomer and Daniel George, to whom he sent early drafts of each Bond installment.

مکالمات مورد علاقه من، مکالمات بین فلمینگ و دو نفر از مورد اعتمادترین خوانندگانش، ویلیام پلامر و دنیل جورج، است که فلمینگ پیش‌نویس‌های اولیه هر قسمت از مجموعه جیمز باند را برایشان می‌فرستاد.

💡 “Didn’t other objects get in the way first,” Mr. Plomer asked, “or does Bond have undescended testicles?”

آقای پلومر پرسید: «آیا اشیاء دیگری اول مانع نشدند، یا اینکه باند بیضه‌هایش نزول نکرده است؟»

💡 Readers rediscovered Plomer through a new edition that paired his essays with photographs of the circles he navigated gracefully.

خوانندگان از طریق ویرایش جدیدی که مقالات او را با عکس‌هایی از دایره‌هایی که او به زیبایی در آنها پیمایش می‌کرد، همراه کرده بود، دوباره پلامر را کشف کردند.