Philippics

💡 Cicero’s Philippics remind us that rhetorical fireworks can scorch or illuminate depending on the wind.

فیلیپیک‌های سیسرو به ما یادآوری می‌کنند که آتش‌بازی‌های بلاغی بسته به باد می‌توانند بسوزانند یا روشن کنند.

💡 Editors cut a series of Philippics into something closer to strategy and further from catharsis.

ویراستاران مجموعه‌ای از داستان‌های فیلیپیک را به چیزی نزدیک‌تر به استراتژی و دورتر از کاتارسیس تبدیل کردند.

💡 The newspaper accounts weren’t just full of mean philippics that hurt people’s feelings.

گزارش‌های روزنامه‌ها فقط پر از فحاشی‌های رکیکی نبود که احساسات مردم را جریحه‌دار می‌کرد.

💡 As relations with Mark Antony broke down, Cicero moved to open condemnation, delivering no fewer than fourteen Philippics* denouncing Antony.

با تیره شدن روابط با مارک آنتونی، سیسرو به محکومیت آشکار پرداخت و چهارده فیلیپیک* در محکومیت آنتونی ایراد کرد.

💡 Students compared modern op-eds to the Philippics, measuring heat against light.

دانشجویان سرمقاله‌های مدرن را با فیلیپیک مقایسه می‌کردند و گرما را در برابر نور می‌سنجیدند.

💡 What was less welcome in Ms. Adler’s Kael piece, as in so many of her later philippics, is her easy slide into bombast and overkill.

آنچه در اثر خانم آدلر از کیل، مانند بسیاری از آثار بعدی او، کمتر مورد استقبال قرار گرفت، لغزش آسان او به ورطه گزافه‌گویی و زیاده‌روی بود.