Petrouchka

💡 Dancers in Petrouchka twist innocence and irony together, a choreography that smiles while it stings.

رقصندگان در پتروشکا معصومیت و طنز را با هم در هم می‌آمیزند، رقصی که در عین حال که نیش می‌زند، لبخند هم می‌زند.

💡 The “Petrouchka” struggled to define its episodic style clearly, and flattened its layers of unsettling counterpoint as if polishing over them in one stroke.

«پتروشکا» برای تعریف واضح سبک اپیزودیک خود تقلا می‌کرد و لایه‌های تضاد نگران‌کننده‌اش را طوری صاف می‌کرد که انگار با یک حرکت آنها را صیقل می‌دهد.

💡 Stravinsky’s Petrouchka tumbles between fairground glitter and puppet heartbreak, rhythm prancing like carnival light.

پتروشکا اثر استراوینسکی میان زرق و برق شهربازی و اندوه عروسکی در نوسان است و ریتم آن مانند نور کارناوال می‌رقصد.

💡 It might have seemed curious to include this astringent Neo-Classical score alongside the teeming “Petrouchka” and still-shocking “Sacre.”

شاید گنجاندن این موسیقی نئوکلاسیک گیرا در کنار «پتروشکا»ی پرشور و «ساکره»ی همچنان تکان‌دهنده، عجیب به نظر می‌رسید.

💡 A student orchestra tackled Petrouchka and discovered that counting can feel like juggling with fireworks.

یک ارکستر دانشجویی با پتروچکا بازی کرد و کشف کرد که شمارش می‌تواند مانند شعبده‌بازی با آتش‌بازی باشد.

💡 Thursday’s affair is all Stravinsky, with “Pétrouchka,” “The Rite of Spring” and — at nearly the same time as you can hear it a few blocks north at the Philharmonic — the Violin Concerto.

برنامه‌ی پنجشنبه تماماً با استراوینسکی است، با «پتروشکا»، «آیین بهار» و - تقریباً همزمان با چند بلوک بالاتر در فیلارمونیک - کنسرتو ویولن.