painters colic

💡 Painter's colic is rare now that the hazard of paints containing lead is recognized in industry.

قولنج نقاشان اکنون که خطر رنگ‌های حاوی سرب در صنعت شناخته شده است، نادر است.

💡 Historical accounts of painter's colic remind us that beauty once traveled with lead and lies.

روایت‌های تاریخی از قولنج نقاشان به ما یادآوری می‌کند که زیبایی زمانی با سرب و دروغ همراه بود.

💡 Museums mention painter's colic beside restored canvases, a footnote that respects the bodies behind the art.

موزه‌ها در کنار بوم‌های مرمت‌شده، از قولنج نقاش یاد می‌کنند، پاورقی‌ای که به بدن‌های پشت این هنر احترام می‌گذارد.

💡 Regulations ended most painter's colic, proving that policy can be a kind of medicine.

مقررات به بیشتر قولنج‌های نقاشان پایان داد و ثابت کرد که سیاست می‌تواند نوعی دارو باشد.

💡 After a lifetime of licking brushes and breathing paint fumes, famous artists such as Michelangelo and Caravaggio developed “painter’s colic” and even “painter’s madness” from lead poisoning.

پس از یک عمر لیسیدن قلم‌مو و تنفس بخار رنگ، هنرمندان مشهوری مانند میکل‌آنژ و کاراواجو به «قولنج نقاش» و حتی «جنون نقاش» ناشی از مسمومیت با سرب مبتلا شدند.