optical sound

💡 Classic films stored optical sound as variable density tracks, light converted to voltage and then amplified.

فیلم‌های کلاسیک، صدای نوری را به صورت تراک‌هایی با چگالی متغیر ذخیره می‌کردند، نور را به ولتاژ تبدیل و سپس تقویت می‌کردند.

💡 The conventional "optical" sound track on the edge of the film is replaced by a "sound-stripe" of magnetic material, as in a tape recorder.

نوار صوتی «اپتیکی» مرسوم در لبه فیلم، مانند ضبط صوت، با یک «نوار صوتی» از جنس مواد مغناطیسی جایگزین شده است.

💡 Restorers synchronized picture to optical sound, honoring original timing instead of modernized, over-processed clarity.

مرمت‌گران تصویر را با صدای اپتیکال هماهنگ کردند و به جای وضوح بیش از حد پردازش‌شده و مدرن، به زمان‌بندی اصلی احترام گذاشتند.