objective idealism

💡 Seminar debates on objective idealism explored whether mind-independent structures are nonetheless fundamentally mental in nature.

مباحث سمینار در مورد ایده‌آلیسم عینی، بررسی این موضوع بود که آیا ساختارهای مستقل از ذهن، اساساً ماهیت ذهنی دارند یا خیر.

💡 The professor contrasted objective idealism with materialism, tracing arguments through Schelling, Hegel, and British absolute idealists.

استاد، ایده‌آلیسم عینی را در مقابل ماتریالیسم قرار داد و استدلال‌های خود را از طریق شلینگ، هگل و ایده‌آلیست‌های مطلق‌گرای بریتانیایی دنبال کرد.

💡 Making sense of RQM by inferring that our surrounding environment is essentially mental—a view called “objective idealism”—avoids solipsism.

درک RQM با استنباط اینکه محیط اطراف ما اساساً ذهنی است - دیدگاهی که «ایده‌آلیسم عینی» نامیده می‌شود - از خودانگاری (سلپسیسم) جلوگیری می‌کند.

💡 Critics of objective idealism ask how it accounts for stubborn facts like disease, entropy, and earthquakes.

منتقدان ایده‌آلیسم عینی می‌پرسند که چگونه این ایده، واقعیت‌های سرسختی مانند بیماری، آنتروپی و زلزله را توضیح می‌دهد.

💡 If only we could provide a compelling rationale for this qualitative transition, we would be able to leverage objective idealism to make sense of RQM and the latest experimental results.

اگر می‌توانستیم یک منطق قانع‌کننده برای این گذار کیفی ارائه دهیم، می‌توانستیم از ایده‌آلیسم عینی برای درک RQM و آخرین نتایج تجربی استفاده کنیم.

💡 One, "The Intellectualist Criterion of Truth," is directed against Bradley; another, "Experience and Objective Idealism," is a historical discussion of idealistic views.

یکی، «معیار روشنفکری حقیقت»، علیه بردلی است؛ دیگری، «تجربه و ایده‌آلیسم عینی»، بحثی تاریخی در مورد دیدگاه‌های ایده‌آلیستی است.