neo-conservatism

💡 Courses on neo conservatism require primary sources, not caricatures, to avoid classroom echo chambers.

دوره‌های آموزشی مربوط به نومحافظه‌کاری به منابع اصلی نیاز دارند، نه کاریکاتورها، تا از ایجاد فضای پژواک در کلاس درس جلوگیری شود.

💡 A history of neo conservatism traced a journey from skepticism about welfare states to muscular foreign policy, with detours through culture wars and spreadsheets.

تاریخچه‌ی نومحافظه‌کاری، سیری را از شک و تردید نسبت به دولت‌های رفاه تا سیاست خارجی قدرتمندانه، با انحرافاتی از طریق جنگ‌های فرهنگی و جداول آماری، دنبال می‌کند.

💡 Backed initially by Rupert Murdoch’s News Corporation, which sold the magazine to Clarity Media in 2009, it became the bible of neo-conservatism.

این مجله که در ابتدا توسط شرکت نیوز کورپوریشن متعلق به روپرت مرداک حمایت می‌شد، در سال ۲۰۰۹ به شرکت کلاریتی مدیا فروخته شد و به کتاب مقدس نومحافظه‌کاران تبدیل شد.

💡 “He exudes such an aura of insincerity, you have the distinct feeling that if neo-conservatism were still in fashion he’d eagerly out-Cheney Liz Cheney.”

«او چنان هاله‌ای از ریا و تزویر از خود ساطع می‌کند که این حس مشخص را به شما می‌دهد که اگر نومحافظه‌کاری هنوز مد بود، او مشتاقانه از لیز چنی پیشی می‌گرفت.»

💡 They remain fiercely committed to the mantra of neo-Conservatism and the belief that any Republican candidate is superior to a Democrat.

آنها همچنان به شدت به شعار نئومحافظه‌کاری و این باور که هر نامزد جمهوری‌خواه از یک دموکرات برتر است، پایبندند.

💡 Journalists covering neo conservatism sometimes flatten disagreements among its own architects; interviews complicate that simplification quickly.

روزنامه‌نگارانی که اخبار مربوط به نومحافظه‌کاری را پوشش می‌دهند، گاهی اوقات اختلافات بین معماران خود آن را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند؛ مصاحبه‌ها این ساده‌سازی را به سرعت پیچیده می‌کنند.