Mordred

💡 A child named the black kitten Mordred, partly for mischief, partly for the dramatic ring of the syllables.

بچه‌ای بچه گربه سیاه را موردرد نام نهادند، تا حدی به خاطر شیطنتش، تا حدی به خاطر طنین دراماتیک هجاها.

💡 In the retelling, Mordred isn’t purely villainous; the author explores neglected grievances that festered beneath Camelot’s glitter.

در این روایت، موردرد صرفاً شرور نیست؛ نویسنده به بررسی نارضایتی‌های نادیده گرفته شده‌ای می‌پردازد که در زیر درخشش کاملوت پنهان شده‌اند.

💡 But in Andre, “Empire” has something truly formidable: a wolf in Lyon’s clothing, a bipolar Mordred to Lucious’s twisted King Arthur.

اما در شخصیت آندره، «امپراتوری» چیزی واقعاً شگفت‌انگیز دارد: گرگی در لباس لیون، از موردردِ دوقطبی گرفته تا شاه آرتورِ منحرفِ لوسیوس.

💡 White’s “The Once and Future King”: “Mordred and Agravaine thought Arthur hypocritical, as all decent men must be if you assume that decency cannot exist.”

«پادشاهِ روزگارِ گذشته و آینده» اثر وایت: «موردرد و آگراوین آرتور را ریاکار می‌دانستند، همانطور که اگر فرض کنیم نجابت نمی‌تواند وجود داشته باشد، همه مردان شریف باید ریاکار باشند.»

💡 As Mordred, Arthur’s dastardly son by another woman, Patrick Vaill enlivens the proceedings with a bracingly sneering dynamism.

پاتریک ویل در نقش موردرد، پسر ناجوانمرد آرتور از زنی دیگر، با پویایی و تمسخری دلنشین، به روند داستان جان می‌بخشد.

💡 The stage fight where Mordred confronts Arthur required careful choreography, safe blades, and a trust fall disguised as destiny.

نبرد صحنه‌ای که در آن موردرد با آرتور روبرو می‌شود، نیازمند طراحی رقص دقیق، شمشیرهای ایمن و سقوطی اعتمادآمیز در لباس سرنوشت بود.