monism

💡 Philosophers debate monism, proposing that reality is fundamentally one substance, whether matter, mind, or something difficult to translate.

فیلسوفان در مورد یگانه‌انگاری بحث می‌کنند و پیشنهاد می‌دهند که واقعیت اساساً یک جوهر است، چه ماده، چه ذهن، یا چیزی که ترجمه آن دشوار است.

💡 It is generally admitted that he had no accurate knowledge either of Spinoza, whose monism he advocated, or of Kant, whose critical philosophy he so fiercely attacked.

عموماً پذیرفته شده است که او نه از اسپینوزا، که از وحدت وجودش دفاع می‌کرد، و نه از کانت، که فلسفه انتقادی‌اش را چنان شدیداً مورد حمله قرار می‌داد، شناخت دقیقی نداشت.

💡 If only physics would embrace monism, its deepest mysteries would yield to that magic number.

اگر فیزیک تنها وحدت‌گرایی را می‌پذیرفت، عمیق‌ترین اسرار آن تسلیم آن عدد جادویی می‌شد.

💡 Thales and other Ionian philosophers who followed espoused a view of reality now called material monism in which everything is matter and nothing else.

تالس و دیگر فیلسوفان ایونی که پس از او آمدند، از دیدگاهی در مورد واقعیت حمایت می‌کردند که اکنون به آن وحدت‌گرایی مادی می‌گویند و در آن همه چیز ماده است و هیچ چیز دیگری نیست.

💡 Neuroscience sometimes flirts with monism, suggesting consciousness emerges from matter organized intricately rather than smuggled in mysteriously.

علوم اعصاب گاهی اوقات با یگانه‌انگاری لاس می‌زند و می‌گوید آگاهی از ماده‌ای که به طور پیچیده سازماندهی شده است، پدیدار می‌شود، نه اینکه به طور مرموزی به درون آن قاچاق شود.

💡 Both quantum monism and Everett’s many worlds are predictions of quantum mechanics taken seriously.

هم وحدت‌گرایی کوانتومی و هم جهان‌های متعدد اورت، پیش‌بینی‌های مکانیک کوانتومی هستند که جدی گرفته شده‌اند.