Mongolian idiocy

💡 Historical documents using Mongolian idiocy reveal biases more than biology; archivists contextualize them carefully to prevent harm while preserving records.

اسناد تاریخی که از حماقت مغولی استفاده می‌کنند، بیش از آنکه نشانگر زیست‌شناسی باشند، تعصبات را آشکار می‌کنند؛ بایگانان با دقت آنها را در متن خود قرار می‌دهند تا ضمن حفظ سوابق، از آسیب جلوگیری کنند.

💡 Teachers address Mongolian idiocy explicitly as harmful language, modeling respectful alternatives and explaining why terms evolve toward dignity and precision.

معلمان صراحتاً به حماقت مغولی به عنوان زبانی مضر اشاره می‌کنند، جایگزین‌های محترمانه را الگو قرار می‌دهند و توضیح می‌دهند که چرا اصطلاحات به سمت وقار و دقت تکامل می‌یابند.

💡 Twice in every 1,000 births, some unhappy mother finds that she has borne a child suffering from an affliction which has been misnamed "Mongolian idiocy."

از هر ۱۰۰۰ تولد، دو بار، مادری ناراضی متوجه می‌شود که فرزندی به دنیا آورده که از بیماری‌ای رنج می‌برد که به اشتباه «حماقت مغولی» نامیده شده است.

💡 The phrase Mongolian idiocy is offensive and medically obsolete; use “Down syndrome” or “person with Down syndrome,” which respect people and modern science.

عبارت «احمق مغولی» توهین‌آمیز و از نظر پزشکی منسوخ شده است؛ از «سندرم داون» یا «فرد مبتلا به سندرم داون» استفاده کنید که به مردم و علم مدرن احترام می‌گذارد.