Missouri Compromise

💡 Debates around the Missouri Compromise illuminate motives masked by lofty rhetoric.

بحث‌های پیرامون مصالحه میسوری، انگیزه‌هایی را که در پس لفاظی‌های متکبرانه پنهان شده‌اند، روشن می‌کند.

💡 If true, this story deserves to rank alongside the Missouri Compromise and the Compromise of 1850 as one of the landmark accommodations in American politics.

اگر این داستان صحت داشته باشد، شایسته است که در کنار مصالحه میسوری و مصالحه ۱۸۵۰ به عنوان یکی از توافقات برجسته در سیاست آمریکا قرار گیرد.

💡 But the issue was supposedly resolved with the Missouri Compromise, which admitted Maine as a free state and Missouri as a slave state.

اما ظاهراً این مسئله با مصالحه میسوری حل شد، که مین را به عنوان یک ایالت آزاد و میسوری را به عنوان یک ایالت برده‌دار پذیرفت.

💡 Teachers use the Missouri Compromise to explain how policy can stabilize today while worsening tomorrow.

معلمان از مصالحه میسوری برای توضیح این که چگونه سیاست می‌تواند امروز را تثبیت کند در حالی که فردا بدتر می‌شود، استفاده می‌کنند.

💡 The Missouri Compromise drew lines that postponed conflict rather than resolving it, a cartographic bandage over a national wound.

مصالحه میسوری مرزهایی را ترسیم کرد که به جای حل مناقشه، آن را به تعویق انداخت، مانند یک بانداژ نقشه برداری روی یک زخم ملی.

💡 Then came the 1857 Dred Scott decision, which struck down the Missouri Compromise and denied Congress the right to prohibit slavery in the nation’s territories.

سپس حکم درد اسکات در سال ۱۸۵۷ صادر شد که مصالحه میسوری را لغو کرد و حق کنگره برای ممنوعیت برده‌داری در سرزمین‌های کشور را سلب نمود.