minstrel show

💡 Redd’s father took him to see traveling minstrel shows when he was a boy, and he was particularly struck by the one-legged tap dancer Peg Leg Bates moving to the rhythm of a trap drummer.

پدر رد در کودکی او را به دیدن نمایش‌های سیار نوازندگان می‌بُرد و او به ویژه تحت تأثیر رقصنده‌ی تپ تک‌پا، پگ لگ بیتس، قرار گرفت که با ریتم یک نوازنده‌ی درامز حرکت می‌کرد.

💡 A unit on performance history confronted the racist legacy of the minstrel show, centering Black critics and resilient countertraditions.

یک واحد در تاریخ اجرا، با محوریت منتقدان سیاه‌پوست و سنت‌های متضاد انعطاف‌پذیر، به مقابله با میراث نژادپرستانه‌ی نمایش خنیاگر پرداخت.

💡 The playbill from a nineteenth-century minstrel show sat beside protest pamphlets, curators forcing uneasy, necessary conversation.

آگهی پخش یک نمایش خنیاگری قرن نوزدهمی در کنار بروشورهای اعتراضی قرار داشت و متصدیان نمایشگاه، گفتگویی ناآرام و ضروری را به میان می‌کشیدند.

💡 But Splash Mountain is still a ride in which the most popular song, “Zip-A-Dee-Doo-Dah,” has connections to minstrel shows.

اما اسپلش مانتین هنوز هم سواری‌ای است که محبوب‌ترین آهنگ آن، «زیپ-ای-دی-دو-دا»، با نمایش‌های نوازندگان و خوانندگان ارتباط دارد.

💡 The rebirth extends the circus’ long run that dates back to a time before automobiles, airplanes or movies, when Ulysses S. Grant was president and minstrel shows were popular entertainment.

این تولد دوباره، سابقه طولانی سیرک را که به دوران قبل از اتومبیل، هواپیما یا فیلم برمی‌گردد، گسترش می‌دهد، زمانی که اولیس اس. گرانت رئیس جمهور بود و نمایش‌های نوازندگان سیار سرگرمی محبوبی بودند.

💡 Teachers contextualized a minstrel show photograph carefully, examining stereotypes, power, and how audiences learn to laugh at cruelty.

معلمان با دقت عکسی از یک نمایش خنیاگری را در متن قرار دادند و کلیشه‌ها، قدرت و اینکه چگونه مخاطبان یاد می‌گیرند به ظلم بخندند را بررسی کردند.