Mike-Mike

💡 There’s nothing we can do to bring Mike-Mike back.

هیچ کاری از دستمون برنمیاد که مایک-مایک رو برگردونیم.

💡 How is it that five years after Mike-Mike’s death, we still have a generation of young people who still don’t trust the police?

چطور پنج سال پس از مرگ مایک-مایک، هنوز نسلی از جوانان داریم که هنوز به پلیس اعتماد ندارند؟

💡 But I decided I would write this year because the continuing execution of black and brown young people by law enforcement has not stopped, or even slowed down, since I lost Mike-Mike.

اما تصمیم گرفتم امسال بنویسم، چون از وقتی مایک را از دست دادم، اعدام مداوم جوانان سیاه‌پوست و رنگین‌پوست توسط مأموران قانون متوقف نشده یا حتی کند هم نشده است.

💡 Black men and boys are still not safe walking down the street like Mike-Mike, riding in cars like Philando Castile or even being a good guy with a gun like Emantic Fitzgerald Bradford Jr.

مردان و پسران سیاه‌پوست هنوز هم مثل مایک-مایک در خیابان قدم نمی‌زنند، مثل فیلاندو کاستیل سوار ماشین نمی‌شوند یا حتی مثل اماتیک فیتزجرالد بردفورد جونیور آدم خوبی با اسلحه نیستند.

💡 In the script, the character named Mike Mike runs a diner, dispensing pie and unasked-for wisdom with equal generosity.

در فیلمنامه، شخصیتی به نام مایک مایک یک رستوران را اداره می‌کند، پای و خرد ناخواسته را با سخاوت یکسان توزیع می‌کند.

💡 Then she learned that the man killed on Aug. 9 was her cousin, 18-year-old Michael Brown, or "Mike-Mike," as everyone in the neighborhood called him.

سپس او فهمید که مردی که در ۹ آگوست کشته شد، پسرعمویش، مایکل براون ۱۸ ساله، یا «مایک-مایک»، همانطور که همه در محله صدایش می‌کردند، بوده است.