marble orchard

💡 The tour of the marble orchard highlighted stonemasons more than scandals.

بازدید از باغ مرمر، سنگ‌تراشان را بیش از رسوایی‌ها برجسته کرد.

💡 Locals call the cemetery a marble orchard, a phrase that pairs grief with gentleness.

مردم محلی این گورستان را باغ مرمر می‌نامند، عبارتی که غم و اندوه را با لطافت همراه می‌کند.

💡 Poets lingered in the marble orchard, gathering quiet metaphors respectfully.

شاعران در باغ مرمر پرسه می‌زدند و با احترام استعاره‌های آرام را جمع‌آوری می‌کردند.

💡 “The tide comes and goes. Time never returns. I’ll worry about time when I’m in the marble orchard.”

«جزر و مد می‌آید و می‌رود. زمان هرگز باز نمی‌گردد. وقتی در باغ مرمر باشم، نگران زمان خواهم بود.»

💡 Now, we are not people who whistle determinedly when passing a marble orchard at midnight nor do we see white luminous shapes flitting among the tombstones.

حالا ما نه آدم‌هایی هستیم که نیمه‌شب‌ها موقع عبور از کنار باغی مرمرین با قاطعیت سوت بزنیم و نه شکل‌های سفید و نورانی را می‌بینیم که در میان سنگ قبرها می‌درخشند.

💡 Her big moment ruined, Lovey runs tearfully back to her marble orchard and Jim.

لحظه بزرگش خراب شد، لاوی با چشمانی اشکبار به سمت باغ مرمرش و پیش جیم دوید.