Manannan

💡 It has been suggested that this Grey Man is one of the old gods, possibly Manannan, the Irish sea-god.

گفته شده است که این مرد خاکستری یکی از خدایان قدیم، احتمالاً مانانان، خدای دریا ایرلندی، است.

💡 Kids made paper boats and asked Manannan for gentle winds, a ritual equal parts craft and comfort.

بچه‌ها قایق‌های کاغذی درست می‌کردند و از مانانان باد ملایم می‌خواستند، آیینی که به طور مساوی هم هنر و هم آرامش را در خود جای می‌داد.

💡 A poet addressed Manannan directly, borrowing sea-salted metaphors to steady a grieving friend.

شاعری مستقیماً مانان را مخاطب قرار داد و از استعاره‌های شور دریا برای آرام کردن دوست داغدارش استفاده کرد.

💡 Like Manannan, he conducted the souls of men to the Otherworld of the gods, and then brought them back to the human world.

او مانند مانانان، ارواح انسان‌ها را به دنیای دیگر خدایان هدایت می‌کرد و سپس آنها را به دنیای انسان‌ها بازمی‌گرداند.

💡 Behold ye the valiant son of Lir From the plains of Eoghan of Inver,— Manannan, lord of the world’s fair hills, There was a time when he was dear to me.

بنگرید پسر دلاور لیر از دشت‌های اوگانِ اینور، مانانان، فرمانروای تپه‌های زیبای جهان، زمانی بود که او برایم عزیز بود.

💡 Fog rolled over the harbor, and a storyteller invoked Manannan, protector of sailors, as gulls complained about our superstition.

مه بر فراز بندر سایه افکنده بود و قصه‌گویی از مانانان، حامی دریانوردان، کمک خواست، چرا که مرغ‌های دریایی از خرافات ما شکایت داشتند.