main sequence

💡 The initial discovery of a planet around a main sequence star - those that fuse hydrogen into helium within their cores - was made in 1995 by astronomers Didier Queloz and Michel Mayor.

کشف اولیه یک سیاره در اطراف یک ستاره رشته اصلی - آن‌هایی که هیدروژن را در هسته‌های خود به هلیوم تبدیل می‌کنند - در سال ۱۹۹۵ توسط ستاره‌شناسان دیدیه کوئلوز و میشل مایور انجام شد.

💡 Newsletter Sign up for our email newsletter for the latest science newsOur home star, the sun, is a middle-aged main sequence star.

خبرنامه برای دریافت آخرین اخبار علمی در خبرنامه ایمیلی ما ثبت نام کنید. ستاره خانگی ما، خورشید، یک ستاره میانسال از رشته اصلی است.

💡 In this case, astronomers tried to look for the planet's host star, and were surprised to discover that its starlight was not bright enough to constitute an ordinary, main sequence star.

در این مورد، ستاره‌شناسان سعی کردند ستاره میزبان این سیاره را پیدا کنند و با کمال تعجب متوجه شدند که نور ستاره آن به اندازه کافی روشن نیست که یک ستاره معمولی از رشته اصلی باشد.

💡 A classroom Hertzsprung–Russell chart showed our Sun midlife on the main sequence.

یک نمودار کلاسی هرتزپرونگ-راسل، دوره میانسالی خورشید ما را در رشته اصلی نشان داد.

💡 Astronomers placed the star on the main sequence, where hydrogen fusion hums reliably for billions of years.

ستاره‌شناسان این ستاره را در رشته اصلی قرار دادند، جایی که همجوشی هیدروژن به طور قابل اعتمادی برای میلیاردها سال ادامه دارد.

💡 Off the main sequence, giants’ atmospheres balloon and cool into dramatic colors.

خارج از رشته اصلی، جو غول‌ها متورم شده و به رنگ‌های چشمگیری خنک می‌شود.