msieur

💡 “C’est impossible, M’sieur. Vous ne pouvez pas rester ici.”

غیرممکن است، آقای مسیو.

💡 The play’s dialogue sprinkled in m'sieur to reveal class tensions, contrasting polished manners with impatient stage whispers about tips, late trains, and the cost of freshly pressed uniforms.

دیالوگ‌های نمایش با چاشنی «آقا» (m'sieur) همراه شده بود تا تنش‌های طبقاتی را آشکار کند، و رفتارهای آراسته را در مقابل زمزمه‌های بی‌حوصله روی صحنه درباره انعام، قطارهای دیرهنگام و هزینه یونیفرم‌های تازه اتو شده قرار دهد.

💡 It answers John Cleese’s oleaginous waiter’s, “good afternoon m’sieur, and ’ow are we today?”

این به پیشخدمتِ خوش‌قیافه‌ی جان کلیز پاسخ می‌دهد که می‌گوید: «عصر بخیر آقا، و امروز چطور بودیم؟»

💡 “And then, M’sieur, they will kill you. They will tear you to shreds.”

«و بعد، آقا، تو را خواهند کشت. تکه‌تکه‌ات خواهند کرد.»

💡 He practiced saying m'sieur without irony, determined to treat every customer with dignity, even when they confused currencies, mispronounced town names, and arrived soaking wet from a sudden storm.

او تمرین می‌کرد که بدون کنایه بگوید: «آقای محترم»، مصمم بود با هر مشتری با احترام رفتار کند، حتی وقتی که پول رایج را اشتباه تلفظ می‌کردند، نام شهرها را اشتباه تلفظ می‌کردند و خیس عرق از طوفان ناگهانی از راه می‌رسیدند.

💡 “It’s not the Germans, M’sieur. It’s my sons. They are animals. And they’ll be back soon.”

«این آلمانی‌ها نیستند، آقا. اینها پسران من هستند. آنها حیوان هستند. و به زودی برمی‌گردند.»