Leacock

💡 Teachers assign Leacock to show that economy of words can still deliver generous laughter.

معلمان از لیکاک می‌خواهند نشان دهد که صرفه‌جویی در کلمات هنوز هم می‌تواند خنده‌ی دلنشینی به همراه داشته باشد.

💡 All four grew up under their father’s tutelage in the basement weight room of the family’s Upper Leacock Township home.

هر چهار نفر تحت سرپرستی پدرشان در اتاق وزنه‌برداری زیرزمین خانه‌ی خانوادگی‌شان در شهرک آپِر لیکاک بزرگ شدند.

💡 My favorite early-20th-century humor writer was Stephen Leacock, a joyful misanthrope who found much to lampoon in human behavior, particularly the overheated prose in Victorian drama.

نویسنده طنز مورد علاقه من در اوایل قرن بیستم، استیون لیکاک بود، یک انسان گریز شاد که چیزهای زیادی برای هجو کردن رفتار انسان، به ویژه نثر تند و آتشین درام ویکتوریایی، پیدا می‌کرد.

💡 Reading Leacock aloud turns subtle wit into shared oxygen, the kind that clears rooms of pretension.

خواندن آثار لیکاک با صدای بلند، بذله‌گویی ظریف را به اکسیژن مشترک تبدیل می‌کند، اکسیژنی که فضا را از تظاهر پاک می‌کند.

💡 Menapace, Leacock’s collaborator, said the biggest issue they were now grappling with was how to create a sense of pace and suspense.

مناپیس، همکار لیکاک، گفت بزرگترین مسئله‌ای که اکنون با آن دست و پنجه نرم می‌کنند این است که چگونه حس ریتم و تعلیق را ایجاد کنند.

💡 A festival honored Leacock with short comedic readings that prioritized kindness over cruelty.

جشنواره‌ای با خواندن داستان‌های کوتاه کمدی که مهربانی را بر ظلم اولویت می‌دادند، از لیکاک تجلیل کرد.