Kleiber

💡 Abbado remained acutely conscious of conducting history, symbolically wearing a watch given to him by Erich Kleiber, a fellow champion of Berg.

آبادو به شدت از انجام تاریخ آگاه بود و به طور نمادین ساعتی را که اریش کلیبر، یکی از قهرمانان برگ، به او داده بود، به دست داشت.

💡 A recording under Kleiber turns Beethoven into oxygen; you breathe differently afterward.

یک ضبط با صدای کلایبر، بتهوون را به اکسیژن تبدیل می‌کند؛ بعد از آن شما به طور متفاوتی نفس می‌کشید.

💡 After Kleiber died, his estate remained adamant that other material languishing in the vault should stay there.

پس از مرگ کلیبر، ورثه او همچنان اصرار داشتند که سایر آثار موجود در خزانه باید در آنجا باقی بمانند.

💡 Conductors cite Kleiber when discussing economy of gesture and rehearsal that feels like revelation.

رهبران ارکستر هنگام بحث در مورد صرفه‌جویی در ژست و تمرینی که مانند الهام‌بخشی به نظر می‌رسد، به کلیبر استناد می‌کنند.

💡 Students watched Kleiber rehearse on video, learning kindness can coexist with standards.

دانش‌آموزان تمرین کلیبر را از طریق ویدئو تماشا کردند و یاد گرفتند که مهربانی می‌تواند با استانداردها همزیستی داشته باشد.

💡 In the early 1980s, Deutsche Grammophon put out a “Tristan” against the wishes of the notoriously recording-shy conductor Carlos Kleiber, leading to the severing of his relationship with the label.

در اوایل دهه ۱۹۸۰، دویچه گرامافون برخلاف میل کارلوس کلیبر، رهبر ارکستری که به خاطر ضبط موسیقی از دیگران خجالتی بود، آلبوم «تریستان» را منتشر کرد که منجر به قطع رابطه او با این ناشر موسیقی شد.