John Bircher

💡 And yet there’s one fixed principle that has stood me in good stead over two decades of writing it: The minute you start sounding like a John Bircher, you’ve made a terrible mistake.

و با این حال یک اصل ثابت وجود دارد که در طول دو دهه نوشتن آن به من کمک کرده است: به محض اینکه شروع به شبیه جان بیرچر شدن کنید، اشتباه وحشتناکی مرتکب شده‌اید.

💡 Tipped off by a creditor, North Carolina bankruptcy trustee John Bircher III, ran an online search on a Chesapeake, Va., businessman and found a newspaper article about his collection of 250 guitars.

جان بیرچر سوم، متولی ورشکستگی کارولینای شمالی، با اطلاع یکی از طلبکاران، جستجویی آنلاین در مورد یک تاجر اهل چساپیک، ویرجینیا انجام داد و مقاله‌ای در روزنامه در مورد کلکسیون ۲۵۰ گیتار او پیدا کرد.

💡 The novel’s uncle was a self-described John Bircher, debating neighbors over pie with stubborn civility.

عموی رمان، شخصی به نام جان بیرچر بود که خودش را اینگونه توصیف می‌کرد و با لجاجت و ادب با همسایه‌ها سر پای بحث می‌کرد.

💡 A John Bircher pamphlet in the attic sparked a family conversation about inheritance, belief, and respectful disagreement.

یک جزوه جان بیرچر در اتاق زیر شیروانی، گفتگویی خانوادگی در مورد ارث، باور و اختلاف نظر محترمانه را برانگیخت.

💡 It sounds like either the paranoid nightmare of a John Bircher or the wildly optimistic dream of Vermont socialist Bernie Sanders.

این یا شبیه کابوس پارانوئید جان بیرچر است یا رویای به‌شدت خوش‌بینانه‌ی برنی سندرز، سوسیالیست اهل ورمونت.