Johanna

💡 “One memory is just jumping in the back yard after school and Mondo would coach me,” says Johanna.

یوهانا می‌گوید: «یکی از خاطراتم این است که بعد از مدرسه توی حیاط خلوت می‌پریدم و موندو من را راهنمایی می‌کرد.»

💡 Johanna sketched floor plans on napkins, then translated them into a kitchen that somehow cooks as kindly as it looks.

یوهانا طرح‌های طبقه را روی دستمال سفره‌ها کشید، سپس آنها را به آشپزخانه‌ای تبدیل کرد که به همان اندازه که مهربان به نظر می‌رسد، آشپزی هم می‌کند.

💡 A poem by Johanna won the city prize, a small ceremony that made sidewalks feel conspiratorially brighter.

شعری از یوهانا جایزه شهر را از آن خود کرد، مراسمی کوچک که باعث شد پیاده‌روها به طرز توطئه‌آمیزی روشن‌تر به نظر برسند.

💡 The rescue dog warmed to Johanna first, an endorsement nobody in our family takes lightly.

سگ نجات‌یافته اول با یوهانا گرم گرفت، تاییدی که هیچ‌کس در خانواده ما آن را سرسری نمی‌گیرد.

💡 Johanna says her brother has always had it “pretty much perfect”.

یوهانا می‌گوید برادرش همیشه همه چیز را «تقریباً بی‌نقص» انجام داده است.

💡 It helped having a pole-vault pit in the back yard of their home in Louisiana, where Duplantis grew up alongside his two brothers and younger sister Johanna, who is also a professional pole vaulter.

این به داشتن یک گودال پرش با نیزه در حیاط خلوت خانه‌شان در لوئیزیانا کمک کرد، جایی که دوپلانتیس در کنار دو برادر و خواهر کوچکترش یوهانا، که او نیز یک پرش با نیزه‌باز حرفه‌ای است، بزرگ شد.