Joe Six-Pack

💡 "Does 'Joe Six-Pack' care about impeachment?"

«آیا «جو سیکس پک» به استیضاح اهمیت می‌دهد؟»

💡 But it is far harder, on deadline, to offer serious analyses of those grievances than it is to pretend that Joe Six-Pack cares deeply about what is said at the Tony Awards.

اما ارائه تحلیل‌های جدی از آن نارضایتی‌ها، در مهلت مقرر، بسیار دشوارتر از تظاهر به این است که جو سیکس‌پک عمیقاً به آنچه در جوایز تونی گفته می‌شود اهمیت می‌دهد.

💡 A columnist argued Joe Six Pack deserves policy nuance, not sneers, because mortgages and prescriptions are complicated even for people without blue blazers.

یک ستون‌نویس استدلال کرد که جو سیکس پک شایسته‌ی ظرافت در سیاست‌گذاری است، نه تمسخر، زیرا وام‌های مسکن و نسخه‌ها حتی برای افرادی که کت‌های آبی ندارند نیز پیچیده هستند.

💡 It wasn’t that culturally liberal, non-white voters were numerous enough to make Joe Six-pack irrelevant but rather that Joe Six-pack was willing to support a culturally liberal, non-white candidate.

نه اینکه رأی‌دهندگان غیرسفیدپوستِ لیبرالِ فرهنگی به اندازه‌ای زیاد باشند که جو سیکس‌پک را بی‌اهمیت جلوه دهند، بلکه جو سیکس‌پک مایل بود از یک نامزد غیرسفیدپوستِ لیبرالِ فرهنگی حمایت کند.

💡 The candidate posed with Joe Six Pack at a diner, but staffers knew respect means budgets and transit, not photo ops with coffee cups arranged like punctuation.

این کاندیدا در یک رستوران با جو سیکس پک عکس گرفت، اما کارکنان می‌دانستند که احترام به معنای بودجه و حمل و نقل عمومی است، نه عکس‌های دسته جمعی با فنجان‌های قهوه که مانند علائم نگارشی چیده شده‌اند.

💡 Advertisers chase Joe Six Pack with predictable tropes; smarter campaigns invite him to co-design tools, discovering competence where stereotypes expect apathy.

تبلیغ‌کنندگان با کلیشه‌های قابل پیش‌بینی، جو سیکس پک را دنبال می‌کنند؛ کمپین‌های هوشمندانه‌تر او را به طراحی مشترک ابزارها دعوت می‌کنند و در جایی که کلیشه‌ها انتظار بی‌تفاوتی دارند، شایستگی را کشف می‌کنند.