iddhi

💡 And though we have no warrant for doubting that he believed in the reality of the powers known as iddhi, it is equally certain that he did not consider them essential or even important for religion.

و اگرچه هیچ دلیلی برای تردید در باور او به واقعیت نیروهایی که به عنوان ایدی شناخته می‌شوند، نداریم، اما به همان اندازه مسلم است که او آنها را برای دین ضروری یا حتی مهم نمی‌دانست.

💡 When lists of attainments are given, iddhi does not receive the first place and it may be possessed by bad men: Devadatta for instance was proficient in it.

وقتی فهرستی از دستاوردها ارائه می‌شود، ایدی (iddhi) جایگاه اول را کسب نمی‌کند و ممکن است در اختیار افراد بدی باشد: برای مثال، دواداتا (Devadatta) در آن مهارت داشت.

💡 Teachers warn that chasing iddhi distracts from ethical practice and steady attention.

معلمان هشدار می‌دهند که دنبال کردن ایدی (ذکر و دعا) مانع از عمل اخلاقی و توجه مداوم می‌شود.

💡 Iddhi, like the power of evoking a mental image, seems to be connected with hypnotic phenomena.

به نظر می‌رسد ایدی، مانند قدرت فراخوانی یک تصویر ذهنی، با پدیده‌های هیپنوتیزم مرتبط است.

💡 Stories about iddhi function as metaphors for discipline, humility, and mystery in daily life.

داستان‌های مربوط به ایدی (iddhi) به عنوان استعاره‌هایی برای نظم، فروتنی و رمز و راز در زندگی روزمره عمل می‌کنند.

💡 Texts discuss iddhi cautiously, treating extraordinary capacities as by‑products rather than goals of meditation.

متون با احتیاط در مورد ایدی بحث می‌کنند و ظرفیت‌های خارق‌العاده را به عنوان محصولات جانبی و نه اهداف مراقبه در نظر می‌گیرند.