Huneker

💡 It was around this time that the cultural critic James G. Huneker would write: “All Coney Island reminded me of a disturbed ant-heap, the human ants ferocious in their efforts.”

تقریباً در همین زمان بود که منتقد فرهنگی، جیمز جی. هانکر، نوشت: «تمام جزیره کانی مرا به یاد یک توده مورچه آشفته می‌انداخت، مورچه‌های انسانی که در تلاش خود وحشیانه عمل می‌کردند.»

💡 The anarchic image, in which a swarming multitude falls back from the camera almost out of sight, summons both Coney’s assimilative energies and the tumultuous disorder of Huneker’s human ants.

تصویر هرج و مرج‌آمیز، که در آن جمعیتی انبوه از دوربین تقریباً از دید خارج می‌شوند، هم انرژی‌های جذب‌کننده‌ی کانی و هم بی‌نظمی پرآشوب مورچه‌های انسانی هونکر را فرا می‌خواند.

💡 James Huneker, reviewing the first performance of the symphony, identified the ‘Swing Low, Sweet Chariot' theme in the first movement, describing it as ‘negro or oriental, just as you choose’.

جیمز هانکر، در بررسی اولین اجرای سمفونی، تم «چرخش آرام، ارابه شیرین» را در موومان اول شناسایی کرد و آن را «سیاه یا شرقی، هر طور که خودتان انتخاب کنید» توصیف کرد.

💡 Here we see how winning Mr. Huneker's manner is and how insidious.

اینجا می‌بینیم که روش آقای هونکر چقدر برنده و چقدر موذیانه است.

💡 The seminar paired Huneker with contemporary bloggers, tracing lineages of snark and sincerity in arts writing.

این سمینار، هانکر را در کنار وبلاگ‌نویسان معاصر قرار داد و تبارشناسی طعنه و صداقت را در نویسندگی هنری ردیابی کرد.