historical present

💡 Using the historical present, the narrator says, “He walks into Parliament,” collapsing distance so the scene feels immediate without pretending objectivity.

راوی با استفاده از زمان حال تاریخی می‌گوید: «او وارد پارلمان می‌شود»، و با این کار فاصله را کم می‌کند تا صحنه بی‌واسطه و بدون تظاهر به بی‌طرفی، ملموس به نظر برسد.

💡 A shift to the historical present should not be made abruptly, or frequently, or for any subject except an important crisis.

تغییر به زمان حال تاریخی نباید ناگهانی، یا مکرر، یا برای هیچ موضوعی به جز یک بحران مهم انجام شود.

💡 Furthermore, it becomes clear as the book proceeds that each chapter corresponds to a significant span of "your" life, and is set in the historical present.

علاوه بر این، با پیشرفت کتاب مشخص می‌شود که هر فصل با دوره‌ی قابل توجهی از زندگی «شما» مطابقت دارد و در زمان حال تاریخی اتفاق می‌افتد.

💡 Teachers warned that historical present loses power if overused; strategic deployment keeps prose lively rather than breathless.

معلمان هشدار دادند که اگر از زمان حال تاریخی بیش از حد استفاده شود، قدرت خود را از دست می‌دهد؛ به‌کارگیری استراتژیک، نثر را سرزنده نگه می‌دارد و آن را از نفس نمی‌اندازد.

💡 Yet there are types of novel where the historical present is true to a pattern.

با این حال، انواعی از رمان وجود دارد که در آنها، حال تاریخی به یک الگو پایبند است.

💡 The historical present worked beautifully in the opening, then politely stepped aside for past tense when reflection deepened.

زمان حال تاریخی در ابتدا به زیبایی به کار گرفته شد، سپس وقتی تأمل عمیق‌تر شد، مودبانه کنار رفت و از زمان گذشته استفاده شد.