Hippocratic facies

💡 We may note too that this sentence almost immediately precedes what is perhaps the most famous of all the Hippocratic sentences, the description of what has since been termed the Hippocratic facies.

همچنین می‌توانیم توجه کنیم که این جمله تقریباً بلافاصله قبل از جمله‌ای می‌آید که شاید مشهورترین جمله‌ی بقراط باشد، یعنی توصیف چیزی که از آن زمان به بعد رخساره‌ی بقراط نامیده شده است.

💡 The term Hippocratic facies describes a sunken, drawn expression in grave illness; clinicians learn it reluctantly and hope to see it rarely.

اصطلاح «رخساره بقراطی» به حالتی فرورفته و کشیده در بیماری‌های وخیم اشاره دارد؛ پزشکان با اکراه از آن یاد می‌کنند و امیدوارند که به ندرت آن را ببینند.

💡 Residents discussed Hippocratic facies respectfully, agreeing that labels should prompt care, not theatrics.

ساکنان با احترام در مورد رخساره‌های بقراطی بحث می‌کردند و موافق بودند که برچسب‌ها باید باعث توجه شوند، نه نمایش.

💡 In textbooks, Hippocratic facies signals urgency; in real life, it demands compassion first, orders second.

در کتاب‌های درسی، چهره بقراطی نشان‌دهنده‌ی فوریت است؛ در زندگی واقعی، این چهره اول شفقت و سپس نظم را می‌طلبد.