hgt.

💡 As we’ve learned from recent work, HGT is much less common here: You are far less likely than an E. coli to pick up and incorporate into your genome a piece of DNA you find lying about.

همانطور که از تحقیقات اخیر آموخته‌ایم، HGT در اینجا بسیار کمتر رایج است: شما بسیار کمتر از یک E. coli احتمال دارد که قطعه‌ای از DNA را که در اطراف خود پیدا می‌کنید، برداشته و در ژنوم خود بگنجانید.

💡 Today, that sketched-out tree of Darwin still looks good, even if, à la Quammen, we should add a couple of faint dashed lines showing HGT between its spreading branches.

امروز، آن درخت ترسیم‌شده‌ی داروین هنوز هم خوب به نظر می‌رسد، حتی اگر، به سبک کوآمن، باید چند خط چین کم‌رنگ که HGT را بین شاخه‌های گسترده‌اش نشان می‌دهند، اضافه کنیم.

💡 This involves human parietal HGT-1 cells, which are able to secrete protons and, like taste cells, have bitter taste receptors.

این شامل سلول‌های جداری HGT-1 انسان می‌شود که قادر به ترشح پروتون هستند و مانند سلول‌های چشایی، گیرنده‌های طعم تلخی دارند.

💡 We’ve therefore already answered our second question: When reconstructing the past, HGT noise does not overwhelm the evolutionary signal.

بنابراین، ما قبلاً به سوال دوم خود پاسخ داده‌ایم: هنگام بازسازی گذشته، نویز HGT سیگنال تکاملی را تحت الشعاع قرار نمی‌دهد.