Herrick

💡 Capps, 24, said the trails around Lake Herrick always seemed safe, a place where she could get away from traffic and go into the woods for some mental clarity.

کپس، ۲۴ ساله، گفت مسیرهای اطراف دریاچه هریک همیشه امن به نظر می‌رسیدند، جایی که می‌توانست از ترافیک دور شود و برای کمی آرامش ذهنی به دل جنگل برود.

💡 The anthology placed Herrick beside recipes for syllabub, reminding readers that poems once mingled with kitchens, gardens, and flirtations rather than hiding in exams.

این گلچین، نام هریک را در کنار دستور پخت غذاهای سیلاباب قرار داد و به خوانندگان یادآوری کرد که اشعار زمانی با آشپزخانه‌ها، باغ‌ها و عشوه‌گری‌ها در می‌آمیختند، نه اینکه در امتحانات پنهان شوند.

💡 I’m certain the Lake Herrick Trail, where Riley was running at the time of her death, was one she frequented often.

مطمئنم مسیر دریاچه هریک، جایی که رایلی در زمان مرگش در آن می‌دوید، یکی از مسیرهایی بود که او اغلب به آن سر می‌زد.

💡 A critic paired Herrick with contemporary poets, tracing how carpe diem evolves when economics, climate, and kindness complicate urgency.

یک منتقد، هریک را با شاعران معاصر همراه کرد و بررسی کرد که چگونه وقتی اقتصاد، آب و هوا و مهربانی، فوریت را پیچیده می‌کنند، «کارپه دیم» تکامل می‌یابد.

💡 Some say the statue reminded academy librarian Margaret Herrick of her uncle Oscar.

برخی می‌گویند این مجسمه، مارگارت هریک، کتابدار آکادمی، را به یاد عمویش اسکار انداخت.

💡 We read Herrick aloud in the courtyard, “gather ye rosebuds” drifting across picnic tables while someone sketched bottlegreen hedges like an Elizabethan stage set.

ما در حیاط با صدای بلند شعر «هریک» را می‌خواندیم، در حالی که «غنچه‌های گل رز را جمع کنید» از روی میزهای پیک‌نیک می‌گذشتند و کسی پرچین‌های سبز بطری‌مانند را مانند صحنه‌آرایی دوره الیزابت ترسیم می‌کرد.