groan

💡 Every table emitted a groan when the trivia host announced a literature round, then immediately started cheering once someone recognized a quote.

وقتی مجری برنامه‌ی اطلاعات عمومی شروع یک دورهمی ادبی را اعلام کرد، همه سر میزها ناله‌ای سر دادند و به محض اینکه کسی نقل قولی را تشخیص داد، بلافاصله شروع به تشویق کردند.

💡 “There’s got to be a better way to do this,” he groans.

او ناله می‌کند: «حتماً راه بهتری برای انجام این کار وجود دارد.»

💡 “Oh, no,” she groaned, “I'm going to have to start all over.”

او ناله کرد: «وای، نه، باید همه چیز را از اول شروع کنم.»

💡 We heard a collective groan when the Wi-Fi died, followed by spontaneous conversations that turned a frustrating delay into unexpected community.

وقتی وای‌فای قطع شد، صدای ناله‌ی دسته‌جمعی را شنیدیم و به دنبال آن، مکالمات خودجوشی شکل گرفت که یک تأخیر آزاردهنده را به یک اجتماع غیرمنتظره تبدیل کرد.

💡 Old buildings groan in winter, reminding us that materials move, settle, and remember storms long after we’ve forgotten last year’s weather.

ساختمان‌های قدیمی در زمستان ناله می‌کنند و به ما یادآوری می‌کنند که مواد حرکت می‌کنند، نشست می‌کنند و طوفان‌ها را مدت‌ها پس از اینکه آب و هوای سال گذشته را فراموش کرده‌ایم، به خاطر می‌آورند.

💡 Her headline landed with a pun that made readers groan and keep reading anyway.

تیتر او با جناسی همراه بود که باعث شد خوانندگان ناله کنند و به خواندن ادامه دهند.