Goodspeed

💡 A rainy matinee at Goodspeed felt cozy, like theater wrapped in a quilt.

یک شب بارانی در گوداسپید، مثل تئاتری که در لحاف پیچیده شده باشد، حس دنجی داشت.

💡 “What we eat says a lot about our identity. Caviar is posh. Rum raisin ice cream is for old people. Mormons love dirty sodas,” Goodspeed said.

گودسپید گفت: «آنچه می‌خوریم چیزهای زیادی در مورد هویت ما می‌گوید. خاویار شیک است. بستنی کشمشی رام برای افراد مسن است. مورمون‌ها عاشق نوشابه‌های گازدار هستند.»

💡 So it was with some trepidation that I traveled to the Goodspeed Opera House in Connecticut to check out its take on Charles Walters’s “Summer Stock,” from 1950.

بنابراین با کمی دلهره به خانه اپرای گودسپید در کنتیکت سفر کردم تا اجرای آن بر اساس «تابستان» اثر چارلز والترز، محصول سال ۱۹۵۰، را تماشا کنم.

💡 Interns at Goodspeed learned every backstage job, graduating fluent in teamwork.

کارآموزان در گوداسپید هر کار پشت صحنه‌ای را یاد می‌گرفتند و در کار تیمی مسلط فارغ‌التحصیل می‌شدند.

💡 He added that “things changed for the better” when “Fiorello!” was revived in 1985 at the Goodspeed Opera House in Connecticut and he and Mr. Bock met there to work on it.

او اضافه کرد که وقتی «فیورلو!» در سال ۱۹۸۵ در خانه اپرای گودسپید در کنتیکت احیا شد و او و آقای باک در آنجا برای کار روی آن ملاقات کردند، «اوضاع به سمت بهتر شدن تغییر کرد».

💡 The Goodspeed opera house glowed beside the river, welcoming audiences with red velvet seats and ambitious productions.

خانه اپرای گودسپید در کنار رودخانه می‌درخشید و با صندلی‌های مخمل قرمز و اجراهای بلندپروازانه از تماشاگران استقبال می‌کرد.