goliard

💡 The goliard poems are as truly “medieval” as the monastic life which they despised; they merely voice another section of humanity.

اشعار گولیارد به همان اندازه زندگی رهبانی که آنها از آن بیزار بودند، واقعاً «قرون وسطایی» هستند؛ آنها صرفاً بخش دیگری از بشریت را بیان می‌کنند.

💡 Those historians who regard the middle ages as completely dominated by ascetic ideals, regard the goliard movement as a protest against the spirit of the time.

آن دسته از مورخانی که قرون وسطی را کاملاً تحت سلطه آرمان‌های زاهدانه می‌دانند، جنبش گولیارد را اعتراضی علیه روح زمانه می‌دانند.

💡 The play cast a witty goliard as chorus, translating medieval mischief into contemporary commentary.

این نمایش، یک خواننده‌ی شوخ‌طبع را به عنوان همخوان انتخاب کرد که شیطنت‌های قرون وسطایی را به تفسیری معاصر تبدیل می‌کرد.

💡 It is thus used in Piers Plowman, where, however, the goliard still rhymes in Latin, and in Chaucer.

بنابراین در Piers Plowman استفاده شده است، هرچند که goliard هنوز در لاتین قافیه دارد، و در Chaucer.

💡 A wandering goliard sang sharp verses about bishops, taxes, and taverns, entertaining crowds while unnerving authorities.

یک گولیارِ دوره‌گرد اشعار تندی درباره‌ی اسقف‌ها، مالیات‌ها و میخانه‌ها می‌خواند و جمعیت را سرگرم می‌کرد، در حالی که مقامات را عصبی می‌کرد.

💡 Manuscripts credit a goliard tradition with satirical Latin that still stings modern readers delightfully.

نسخه‌های خطی، لاتین طنزآمیزی را به سنت گولیارد نسبت می‌دهند که هنوز هم خوانندگان مدرن را به طرز لذت‌بخشی نیش می‌زند.