Glazunov

💡 In studio class, the conductor used Glazunov to teach winds about blend, reminding horns that velvet doesn’t mean sleepy.

در کلاس استودیو، رهبر ارکستر از گلازونوف برای آموزش ترکیب صدا به سازهای بادی استفاده کرد و به هورن‌ها یادآوری کرد که مخملی بودن به معنای خواب‌آلود بودن نیست.

💡 Recordings reveal Glazunov balancing craft and warmth, a composer bridging classrooms and concert halls with amiable confidence.

ضبط‌ها نشان می‌دهند که گلازونوف بین هنر و گرما تعادل برقرار می‌کند، آهنگسازی که با اعتماد به نفسی دلنشین، کلاس‌های درس و سالن‌های کنسرت را به هم پیوند می‌دهد.

💡 Paired with “The Dream” was Alexei Ratmansky’s “The Seasons,” an ambitious production teetering between lively and overstuffed, set to Alexander Glazunov.

در کنار «رویا»، «فصول» اثر الکسی راتمانسکی قرار داشت، یک اثر بلندپروازانه که بین سرزندگی و شلوغی در نوسان بود و داستانش درباره الکساندر گلازونوف بود.

💡 “I am afraid Rimsky-Korsakov and Glazunov might hear of it,” the composer wrote, “and make use of the new effect before I could.”

آهنگساز نوشت: «می‌ترسم ریمسکی-کورساکف و گلازونوف از آن باخبر شوند و قبل از من از این افکت جدید استفاده کنند.»

💡 This is a classical showcase, set to Glazunov and inspired by “The Sleeping Beauty,” in which the ceremonial dancing of seven couples frames seven solos for ballerinas.

این یک نمایش کلاسیک است که با الهام از «زیبای خفته» و با اجرای گلازونوف اجرا می‌شود، نمایشی که در آن رقص آیینی هفت زوج، هفت تک‌نوازی بالرین‌ها را به تصویر می‌کشد.

💡 The orchestra approached Glazunov with generous phrasing, letting late-Romantic colors bloom without drowning inner lines that students strain to hear.

ارکستر با عباراتی سخاوتمندانه به گلازونوف نزدیک شد و اجازه داد رنگ‌های اواخر رمانتیک شکوفا شوند، بدون اینکه خطوط درونی که دانشجویان برای شنیدنشان تلاش می‌کنند، محو شوند.