fustet

💡 Dyers once prized fustet for yellow hues, though modern pigments replaced the laborious extraction from twigs and heartwood.

رنگرزها زمانی به خاطر رنگ‌های زرد، فوستت را ارج می‌نهادند، اگرچه رنگدانه‌های مدرن جایگزین استخراج پرزحمت از شاخه‌ها و چوب‌های درون درخت شدند.

💡 The hillside’s fustet blushed copper in autumn, a dramatic backdrop for vineyards that also benefited from the shrub’s soil-stabilizing roots.

تنه درخت در دامنه تپه در پاییز به رنگ مسی سرخ در می‌آمد، پس‌زمینه‌ای چشمگیر برای تاکستان‌هایی که از ریشه‌های تثبیت‌کننده خاک این درختچه نیز بهره‌مند می‌شدند.

💡 Gardeners planted fustet along the slope, its airy plumes casting smoky clouds that softened stone walls and drew pollinators all summer.

باغبانان در امتداد شیب، بوته‌های فوستت (نوعی گیاه) کاشتند که پرهای معلق آن، ابرهای دودی ایجاد می‌کردند و دیوارهای سنگی را نرم می‌کردند و تمام تابستان گرده افشان‌ها را به خود جذب می‌کردند.