Foucault

💡 One long-ago September, I noticed works by various French thinkers — Michel Foucault, Jacques Derrida, and the like — occasionally cropping up on the list.

خیلی وقت پیش، در سپتامبر، متوجه شدم که آثار متفکران مختلف فرانسوی - میشل فوکو، ژاک دریدا و امثال آنها - گهگاه در فهرست ظاهر می‌شوند.

💡 A seminar on Foucault traced how knowledge organizes people politely, sometimes painfully, through categories that feel natural.

سمیناری درباره فوکو نشان داد که چگونه دانش، مردم را مودبانه، و گاهی دردناک، از طریق دسته‌بندی‌هایی که طبیعی به نظر می‌رسند، سازماندهی می‌کند.

💡 A Foucault current—better known as an eddy current—heats metals under alternating fields, enabling contactless braking and inspection.

جریان فوکو - که بیشتر به عنوان جریان گردابی شناخته می‌شود - فلزات را تحت میدان‌های متناوب گرم می‌کند و امکان ترمزگیری و بازرسی بدون تماس را فراهم می‌کند.

💡 Designers citing Foucault examined surveillance in doorbells and apps, rethinking consent beyond checkbox theater.

طراحان با استناد به فوکو، نظارت در زنگ‌های در و اپلیکیشن‌ها را بررسی کردند و رضایت را فراتر از نمایش با چک‌باکس مورد بازاندیشی قرار دادند.

💡 Reading Foucault in a fluorescent library, we debated power, discipline, and why institutions prefer tidy narratives.

با خواندن آثار فوکو در یک کتابخانه‌ی فلورسنت، ما درباره‌ی قدرت، انضباط و اینکه چرا نهادها روایت‌های مرتب را ترجیح می‌دهند، بحث کردیم.

💡 In France, Michel Foucault was very taken with the idea of spiritual exercises, which he integrated into his own writings as technologies of the self.

در فرانسه، میشل فوکو بسیار مجذوب ایده تمرین‌های معنوی شد و آن را در نوشته‌های خود به عنوان «فناوری‌های خود» گنجاند.