fight-or-flight

💡 “Why do we have to just trigger fight-or-flight in people as a communal experience? Why can’t we just trigger joy and connection?”

«چرا باید فقط حس جنگ یا گریز را به عنوان یک تجربه جمعی در افراد برانگیزیم؟ چرا نمی‌توانیم شادی و ارتباط را برانگیزیم؟»

💡 This is part of the body's fight-or-flight response that has evolved to help us react quickly to the sounds like a predator crashing through the bushes.

این بخشی از پاسخ جنگ یا گریز بدن است که برای کمک به ما در واکنش سریع به صداهایی مانند برخورد یک شکارچی از میان بوته‌ها تکامل یافته است.

💡 Hikers recognize fight or flight kicking in around cliff edges, then reframe fear as careful focus.

کوهنوردان حس جنگ یا گریز را در لبه‌های صخره تشخیص می‌دهند، سپس ترس را به عنوان تمرکز دقیق در نظر می‌گیرند.

💡 It turns the human brain into a reptilian one and activates the sympathetic nervous system, putting us into fight-or-flight mode — the same one we can get stuck in when we’re chronically lonely.

این مغز انسان را به یک مغز خزنده تبدیل می‌کند و سیستم عصبی سمپاتیک را فعال می‌کند و ما را در حالت جنگ یا گریز قرار می‌دهد - همان حالتی که وقتی به شدت تنها هستیم، می‌توانیم در آن گیر کنیم.

💡 Understanding fight or flight helps teachers interpret disruptive behavior as stress, not malice.

درک رفتار ستیزه‌جویانه به معلمان کمک می‌کند تا رفتار مخرب را به عنوان استرس تفسیر کنند، نه بدخواهی.

💡 During a crisis, fight or flight responses flood the body, so training emphasizes breathing and checklists that anchor attention.

در طول یک بحران، واکنش‌های جنگ یا گریز بدن را فرا می‌گیرند، بنابراین آموزش بر تنفس و چک لیست‌هایی که توجه را تثبیت می‌کنند، تأکید دارد.