editorial we

💡 Our paper still uses the editorial we, a stylistic choice that signals institutional voice while avoiding unhelpful personalization.

روزنامه ما هنوز از سرمقاله «ما» استفاده می‌کند، انتخابی سبکی که ضمن جلوگیری از شخصی‌سازی‌های بی‌فایده، صدای نهادی را نیز منعکس می‌کند.

💡 The style guide restricts the editorial we to opinion pages, preserving clear boundaries between reporting and advocacy.

این راهنمای سبک، سرمقاله را به صفحات نظر محدود می‌کند و مرزهای مشخصی بین گزارش‌دهی و حمایت‌گری را حفظ می‌کند.

💡 In today’s editorial, we are recommending Seattle voters elect Bob Kettle over incumbent City Councilmember Andrew Lewis because of the latter’s unreliability on many issues, including public safety.

در سرمقاله امروز، ما به رأی‌دهندگان سیاتل توصیه می‌کنیم که باب کتل را به جای اندرو لوئیس، عضو فعلی شورای شهر، انتخاب کنند، زیرا دومی در بسیاری از مسائل، از جمله امنیت عمومی، غیرقابل اعتماد است.

💡 Critics dislike the editorial we, but it can clarify responsibility when controversial recommendations demand accountability.

منتقدان از این سرمقاله خوششان نمی‌آید، اما می‌تواند مسئولیت را روشن کند، زمانی که توصیه‌های بحث‌برانگیز مستلزم پاسخگویی هستند.

💡 Yet, in this editorial, we are wrongfully characterized as often unable to help ourselves.

با این حال، در این سرمقاله، ما به اشتباه به عنوان کسانی توصیف می‌شویم که اغلب قادر به کمک به خود نیستند.