Diderot

💡 The University of Paris, set up last year through a merger of Paris-Descartes University and Paris Diderot University, is now under the same charge.

دانشگاه پاریس که سال گذشته از ادغام دانشگاه پاریس-دکارت و دانشگاه پاریس دیدرو تأسیس شد، اکنون تحت همین مسئولیت قرار دارد.

💡 In a cluttered kitchen, we read Diderot aloud, toasting skepticism with soup and discovering footnotes taste better shared alongside practical chores.

در آشپزخانه‌ای بهم‌ریخته، با صدای بلند آثار دیدرو را می‌خواندیم، شک و تردید را با سوپ به سلامتی می‌نوشیدیم و کشف می‌کردیم که پاورقی‌ها در کنار کارهای روزمره، طعم بهتری دارند.

💡 Professors debate whether Diderot predicted subscription boxes; his essays on possessions and habits still feel eerily modern during online checkout spirals.

اساتید دانشگاه در مورد اینکه آیا دیدرو جعبه‌های اشتراک را پیش‌بینی کرده بود یا خیر، بحث می‌کنند؛ مقالات او در مورد دارایی‌ها و عادات هنوز هم در مارپیچ‌های پرداخت آنلاین به طرز عجیبی مدرن به نظر می‌رسند.

💡 A museum staged Diderot through conversations between critics and artisans, honoring calloused hands as the original encyclopedia of useful knowledge.

موزه‌ای، دیدرو را از طریق گفتگوهای بین منتقدان و صنعتگران به روی صحنه برد و از دست‌های پینه بسته به عنوان دایره‌المعارف اصلی دانش مفید تجلیل کرد.

💡 What is important here is not, despite what Diderot says, the idea that experience is the best way to acquire knowledge.

آنچه در اینجا مهم است، برخلاف آنچه دیدرو می‌گوید، این ایده نیست که تجربه بهترین راه برای کسب دانش است.

💡 Figures like Diderot and Hume derived some of their ideas on liberty from classical texts, where they found declarations of political and personal freedoms.

چهره‌هایی مانند دیدرو و هیوم برخی از ایده‌های خود در مورد آزادی را از متون کلاسیک گرفتند، جایی که آنها اعلامیه‌های آزادی‌های سیاسی و شخصی را یافتند.