Delavigne

💡 “It is not ‘likable’ for a woman to say ‘no,’ to say ‘you can’t do that,’ ” Delavigne said.

دلاویگن گفت: «برای یک زن «نه» گفتن، «تو نمی‌توانی این کار را انجام دهی» «دوست‌داشتنی» نیست.»

💡 The anthology credited Delavigne with crisp, theatrical verse, yet our seminar debated whether polished aphorisms sometimes conceal fragile understanding beneath glittering confidence.

این گلچین اشعار ترد و تئاتری دلاویگن را ارج نهاد، با این حال سمینار ما این بحث را مطرح کرد که آیا کلمات قصارِ آراسته گاهی اوقات درک شکننده‌ای را در زیر اعتماد به نفسِ درخشان پنهان می‌کنند یا خیر.

💡 At its 2010 premiere, Delavigne approached the producer to thank him for having faith in the movie.

در اولین نمایش فیلم در سال ۲۰۱۰، دلاویگن به سراغ تهیه‌کننده رفت تا از او به خاطر اعتمادش به فیلم تشکر کند.

💡 The lack of female voices in Hollywood, Delavigne said, is “a more entrenched danger, and entrenched culture.”

دلاویگن گفت، فقدان صدای زنان در هالیوود «خطری ریشه‌دارتر و فرهنگی ریشه‌دارتر» است.

💡 The director modernized Delavigne with streetwear and neon signage, trusting audiences to recognize persistent power games behind sparkling couplets and elaborate bows.

این کارگردان، دلاویگن را با لباس‌های خیابانی و تابلوهای نئونی مدرن کرد و به مخاطبان اعتماد داد تا بازی‌های قدرت مداوم را در پشت ابیات درخشان و پاپیون‌های استادانه تشخیص دهند.

💡 A rare letter by Delavigne surfaced at auction, revealing edits that softened satire into sympathy without sacrificing wit, rhythm, or topical urgency.

نامه‌ای نادر از دلاویگن در حراجی به نمایش درآمد که ویرایش‌هایی را آشکار می‌کرد که طنز را به همدردی تبدیل می‌کرد، بدون اینکه شوخ‌طبعی، ریتم یا فوریت موضوعی را قربانی کند.